ز بس در شهر تنهایی برفتم كو به كو خسته
شده چون موی شب گونت وجودم مو به مو خسته

چو نی زار زمستانی یخ آجین گشته هر بندم
نیاید نغمه گرمی ز نای این گلو خسته

اگرچه جان به لب دارم و یا چون لاله تب دارم
ز شوق دیدن رویت نی ام از آرزو خسته

در این شهر فراموشی یكی هم ناله می خواهم
نشد همناله ای پیدا و من از گفتگو خسته

الا ساقی برفروزان چراغ باده را امشب
خمستانی مهیا كن مكن دست و سبو خسته

نی ام كمتر ز مجنون بیابانگرد جان خسته
كه لیلای وصالت را شوم از جستجو خسته

ز بس در شهر تنهایی برفتم كو به كو خسته
شده چون موی شب گونت وجوم مو به مو خسته

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 23 شهریور 1390    | توسط: بهنام صالحی    |    | دیدگاه()