باز بنفشه رسیـــــــد جانب سوسن دوتا                     باز گل لعل پوش مــــــی بدراند قبا

باز رسیدند شاد زان سوی عالم چو باد                      مست و خرامان و خوش سبزقبایان ما

سرو علمدار رفت سوخت خزان را به تفت                    وز سر که رخ نمود لاله ی شیرین لقا

سنبله با یاسمین گفت سلام علیک                          گفت علیک السلام در چمن آی ای فتا

غنچه چو مستوریان کرده رخ خود نهان                        باد کشد چادرش کای سره رو برگشا

یار در این کوی ما آب در این جوی ما                            زینت نیلوفری تشنه و زردی چرا

رفت دی روترش کشته شد آن عیش کش                     عمر تو بـــــــــــادا دراز ای سمن تیزپا

نرگس در ماجرا چشمک زد سبزه را                             سبزه سخن فهم کرد گفت که فرمان تو را

سیب بگفت ای ترنج از چه تو رنجیده‌ای                         گفت من از چشم بد می‌نشوم خودنما

فاخته با کو و کو آمد کان یار کو                                     کردش اشارت به گل بلبل شیرین نوا

غیر بهار جهان هست بهاری نهان                                 ماه رخ و خوش دهان باده بده ساقیا

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 23 شهریور 1390    | توسط: بهنام صالحی    |    | دیدگاه()